Yaklaşık 1 yıldır ziyarete açık olan müzede 342 metrekare alanda öğrenci, veli ve öğretmenlerin bağışladığı 901 eser sergileniyor.

Seyit Harun Anadolu Lisesi Müdürü Mustafa Uçan, AA muhabirine, tarih öğretmeni Ercan Arslan'ın 2021-2022 eğitim öğretim yılında okulda müze kurma fikrini açmasından sonra çalışmalara başladıklarını anlattı.

Öğrencilerin de projeye dahil edildiğini belirten Uçan, şunları kaydetti:

"Öğretmen, öğrenci ve velilerimiz destek verdi. Personelimiz hafta sonları, mesai dışında özverili bir şekilde hizmet etti. Ahşap ve taş işçiliği, tuğlaların örülmesi gibi mekandaki bütün işleri kendimiz yaptık. Yaklaşık 342 metrekarelik müzede, nostalji sınıfı, mutfak kültürü ve günlük yaşam bölümü var. Hafta için saat 10.00-14.00 arasında nöbetçi öğrenciye müzeyi ziyaret etmek istediğini söyleyen herkes, kayıt işlemi yapıldıktan sonra Müzecilik Kulübü öğrencisinin koordinesinde müzeyi gezebiliyor."

Uçan, müzenin 1 yılda yaklaşık 1200 ziyaretçiyi ağırladığını söyledi.

– En eski eser, 1867 tarihli bir bakır sürahi

Tarih Öğretmeni Ercan Arslan da okul müzesi kurma fikrine öğrencilerin de destek verdiğini bildirdi.

Müzede 901 eser sergilediklerini, depoda da 600 eser olduğunu dile getiren Arslan, hafta içi eğitim-öğretimin devam ettiği günlerde müzenin ziyarete açık olduğunu vurguladı.

Arslan, müze için öğrencilerden bağış istediklerini dile getirerek, şöyle devam etti:

"Anneannelerinden, babaannelerinden hatıra olan eserleri getirdiler. Öğrencilerimizin isimleri 'eser bağışçı listesi'nde yer alıyor. 15-20 yıl sonra kendi aileleriyle buraya geldiklerinde aslında birkaç nesli bir çizgide toplamış olacağız. Dede, anneanne, babaanne, eser bağışçısı öğrencimiz ve onun çocukları arasında kültürel miras köprüsü oluşacak. Ziyaret eden veli ve vatandaşlar çok duygulanıyor. Kendi çocukluklarında kullandıkları eşyaları görüyorlar. Bağ kuruyorlar, duygusal anlar yaşanıyor."

Arslan, "En eski eserimiz, 'Seydişehir Mutfak Kültürü' bölümünde 1867 tarihli bir bakır sürahimiz. Bir gayrimüslim işçinin elinden çıktığı belli. 1960-1970'li yıllarına ait ders kitapları da 'Nostalji Sınıfı' bölümünde yer alıyor." diye konuştu.

Okulun 12'nci sınıf öğrencisi Sefa Kaplan ise okuldaki bu müzede bağışladıkları eşyaları görünce mutlu olduklarını belirterek, "Bundan belki 20-30 sene sonra çocuklarımızla geldiğimiz zaman, 'Bu eşyayı ben bağışladım. Bu eşya şuradan geldi.' diye anlatacak olmak heyecanlandırıyor. Buraya bakır bir tas bağışladım." dedi.

Öğrencilerde Selahattin Ayna da sık sık müzeyi ziyaret ettiğini, her gezişinde farklı bir ayrıntı gördüğünü anlatarak, özellikle nostalji sınıfı ile kendi sınıfları arasındaki farkların ilgi çekici olduğunu söyledi.

Öğrencilerden Ayşe Yılmaz, müzenin ilçe tarihini yansıttığını belirterek, "Burada gezerken çok mutlu oluyorum. Çünkü burada benim de emeğim var." ifadesini kullandı.

Merkeze bağlı Gümüşler beldesinde yaşayan PTT'den emekli Yılmaz, evlenmeden önce anne ve babasından kalan radyo, eski lamba ve kol saatleriyle antikacılığa merak saldı.

Yılmaz ve eşi Muhsine Yılmaz, 1989'da evlendikten sonra köyleri ve farklı illeri gezerek antika eşya toplamaya ve satın almaya başladı.

Çiftin sergisinde, tarım ve müzik aleti, körük, saat, köstekli saat, çevirmeli telefon ve gramofon gibi eşyalar yer alıyor.

– "Diyar diyar dolaşıyorum"

Ali Yılmaz, AA muhabirine yaptığı açıklamada, ilk olarak Niğde yöresine ait antika eşyaları toplayıp sergilediğini söyledi.

Yeni kuşağın eski kuşağı tanımasını istediğini ve bundan dolayı gençleri evine davet ettiğini belirten Yılmaz, "Eskisi olmayanın yenisi olmaz derler. Gençler eski eşyaları görüp tanısınlar. Bu koleksiyondaki en eski eşyam babamdan kalma lüks (lamba) ve radyodur. Farklı illerden de eşya topluyorum. Bir süre önce Ankara, Şanlıurfa, Gaziantep ve Osmaniye'de eski eşyalar olduğunu duydum. Malzemenin çoğalması ve eksiklerimi gidermek için onları almaya gittim. Eşyaları temin etmek için diyar diyar dolaşıyorum." diye konuştu.

Koleksiyonundaki tüm malzemelerin çalıştığına dikkati çeken Yılmaz, çalışmayanları da tamir ettiğini söyledi.

Çalışmayan antikalardan rahatsızlık duyduğunu dile getiren Yılmaz, şöyle konuştu:

"Eşyalarımı kendi imkanlarımla tamir ediyorum, tamir edemediklerimi de tamircisini bulup ona götürüyorum. Yeni tamirciler bu işleri yapamıyor. İllaki eski esnaf olması lazım. Mesleği bırakmışsa bile gidip rica ediyorum. Zaten bu mesleği 35 yıldır yaptığım için eski esnaflarla da tanışıyoruz. Tüm eşyalarım eksiksiz çalışıyor, çalışmadığında huzursuz oluyorum."

– "Burası beni gençleştiriyor"

Yılmaz, eşinin de eşyaların temizliğinde ve düzeninde kendisine yardımcı olduğunu, 1000'den fazla eşyaya ailesinin de kendisi kadar hassas olduğunu ifade etti.

Yaptığı işten zevk aldığını ve eşyalarına özen gösterdiğini anlatan Yılmaz, "Buraya girmediğim zaman huzursuz oluyorum. Gece saat 02.00'de bile yapmam gereken bir iş varsa o anda yaparım, sabaha bırakmam. Böyle yapınca huzurlu ve mutlu oluyorum. Günün her saatini burada geçiyorum. Burası beni gençleştiriyor." dedi.

Yılmaz'ın eşi Muhsine Yılmaz da koleksiyonu severek ve dayanışma içinde biriktirdiklerini söyledi.

Eşinin evlenmeden önce de eski eşyalara ilgisinin olduğunu anlatan Yılmaz, şunları kaydetti:

"Para, radyo gibi küçük koleksiyonları vardı. Daha önce üst kattaki evimizin bir odasında topluyorduk. Eşimin bunlardan hoşlandığını ve sevdiğini görünce onun daha mutlu olması için ben de eşime yardım ettim. Topladığımız eşyalar, bir odadan iki odaya sonra üçe çıktı ve severek yapıyoruz. Eşimle şehir dışına beraber gidiyoruz, hem ona eşlik ediyorum hem de yolda bilgi alışverişi yapıyoruz. Gittiğimiz yerler hep tarihi mekanlar. Oralar daha çok ilgimizi çekiyor. Eşimle 1987'de nişanlandık ve eşyalar bizi o zamanlardaymışız gibi hissettiriyor. Çocukluğumuza gidebiliyoruz, bize çok güzel şeyler anlatıyor."