Ülger, Ankara'da yüzde 50 görme engelli olarak dünyaya geldi. İlkokul çağlarında aile bütçesine katkı sağlamak için ayakkabı boyacılığı yapan Ülger, arkadaşının yönlendirmesiyle çanta tamir atölyesine çırak olarak başladı.

Aksaray'a 2001'de taşınan ve bir yıl sonra mesleğini açtığı iş yeriyle devam ettiren Ülger, 15 metrekarelik atölyesinde çanta, valiz, kemer ve cüzdan tamiri yapıyor.

– "İş yerimi besmeleyle açarım"

Dört çocuk babası Ülger, AA muhabirine, çıraklık sürecinin çok zorlu geçtiğini, engeli nedeniyle ilk başlarda makineye oturmadığını söyledi.

Azmi sayesinde işi öğrendiğini, hiç vazgeçmediğini anlatan Ülger, şöyle konuştu:

"Zorluklara rağmen ilk iş yerimi Ankara'da açtım. İşlerimiz çok iyi gidiyordu. İki hava yolu şirketiyle anlaşmalı çalışıyorduk. Onların valizlerinin tamirlerini yapıyorduk. 2001 ekonomik krizi sonrası iş yerimizi kapatmak zorunda kaldık. Aksaray'dan, cep telefonu kılıf dikimi için çok güzel bir iş teklifi alınca buraya gelmeye karar verdim. O işin ardından burada atölye kurdum. Vatandaşlara hizmet etmeyi seviyorum. Her gün sabah 08.30'da iş yerimi besmeleyle açarım. 22 yıldır şimdiki iş yerimde vatandaşlara hizmet ediyorum. Çanta, valiz, kemer ve cüzdanların aklınıza gelebilecek tüm arızalarını giderebiliyorum."

– Gurbetçilerin kente gelmesiyle yoğunluk artıyor

Ülger, işlerinin iyi olduğunu belirterek, "Aksaray'ın gurbetçisi çok. Özellikle havalimanlarında malzemelerde kırılmalar çok oluyor. Bu nedenle yaz aylarında işlerimiz çok artıyor. Mayısta işlerimizin yoğunluğu başlıyor, eylül sonuna kadar devam ediyor." diye konuştu.

İşini iyi yapmak için elinden gelen tüm çabayı gösterdiğini aktaran Ülger, yaşının el verdiği sürece hizmet etmeye devam edeceğini kaydetti.

Üniversiteden yapılan yazılı açıklamaya göre, uçak pistlerinde bombardıman sonrası oluşabilecek hasarların hızlı tamiri için geliştirilen tamir malzemesini, Mühendislik Fakültesi İnşaat Mühendisliği Bölümü Dr. Öğretim Üyesi Şevket Aslan ve öğrencilerinden oluşan ulaştırma ekibi geliştirdi.

Açıklamada görüşlerine yer verilen Aslan, Türkiye'deki hava teknolojilerinin son yıllarda hızla gelişmesinin, havacılık alanında büyük bir dönüşüm ve ilerleme yaşanmasına neden olduğunu belirtti.

Hava üslerinin stratejik öneminin daha da arttığını aktaran Aslan, şunları kaydetti:

"Uçakların iniş ve kalkış yaparken pistlere olan ihtiyacı, bu alanların saldırıya açık olmasını beraberinde getirmektedir. Bir hava üssü pistinin zarar görmesi halinde, acil durumlarda uçakların güvenli bir şekilde inmesi veya havalanması mümkün olmayabilir. Bu durum, operasyonel etkinliği ciddi derecede tehlikeye atabilir. Bu endişelerle hareket eden bir ekip olarak uzun süreli ve yoğun laboratuvar çalışmaları sonucunda mevcut malzemelerin eksikliklerini ortadan kaldıran inovatif bir çözüm geliştirdik. Hem beton hem de asfalt pistlerde kullanılabilen 'SkyPatch', elastik açıdan uyumlu, soğuk bir şekilde uygulanabilen, sıkıştırmaya gerek duymayan, 10 dakikada sertleşen, yüksek mukavemetli, genleşme ve büzülmelere karşı dayanıklı, uzun ömürlü ve çevre dostu olma gibi özelliklere sahiptir."

Aslan, "Ülkemizin bilim ve teknoloji alanında ilerlemesine sürekli katkıda bulunan Erciyes Üniversitesine, altyapı ve imkanlar anlamında destek veren Erciyes Teknopark'a, AR-GE faaliyetlerine verdiği destekle önemli bir rol oynayan KOSGEB'e ve projemizin gerçekleşmesinde katkı sağlayan diğer tüm paydaşlarımıza şükranlarımızı sunarız." ifadesini kullandı.

Kızılırmak ilçesi Kahyalı köyünde yaşayan, iki çocuk sahibi Doğan Yurt (47) ile Zehra Yurt (42) çifti, çiftçilik ve hayvancılık yaparak geçimlerini sağlıyor. Çift, 150 küçükbaş hayvan yetiştiriyor, 60 dönüm arazide tarım faaliyeti yürütüyor.

Biçerdöver ve traktörünün tamirini kendisi yapan Doğan Yurt, saz, org, gitar, piyano, ney, zurna gibi enstrümanları çalabiliyor.

Doğan Yurt, AA muhabirine, eğitim hayatına Ankara’daki körler okulunda başladığını, 18 yaşında tekrar köyüne döndüğünü söyledi.

Müziğe küçük yaşlardan itibaren merakı bulunduğunu anlatan Yurt, “Körler okuluna gittiğimde duvar boydan boya bağlama. ‘Cennete mi düştüm?’ dedim. Oradan rica ettim ‘Bana bir bağlama verir misiniz?’ diye. Daha sonra boş zamanlarımda, fırsat buldukça çala çala öğrendim. 9-10 yaşlarımda bağlamayla tanıştım, 2-3 sene sonra da Ankara Körler Okulu müzik korosunda bağlama çalmaya başladım.” dedi.

Köyüne döndükten sonra düğünlerde saz çalıp türkü söyleyerek geçimini sağladığını dile getiren Yurt, şöyle devam etti:

“1999 yılında evlendim. Tabii geçim derdi başladı, ondan sonra çocuklar oldu. Sadece düğünle olmuyordu, para kazanmamız lazımdı. Eşim, ‘Bana bir keçi ya da koyun al, boş durmayayım.’ dedi. Bir keçi, bir koyun aldım, eşim davarı çoğalttı. Daha sonra eski de olsa bir biçerdöver aldım. 1-2 sene içerisinde biçerdöveri inceledim, parçalarını söküp taktım. Daha sonra tablasından boğazına, patozundan eleklerine, şanzımanından motoruna her yerini öğrendim. Bizim kabartma yazılarımız var. O yazıyı öğrenirken de çok zor gelmişti. Biçerdöver de bana öyle geldi. ‘Bu kabartma yazıyı insan parmağını sürerek okuyabiliyorsa, parmağını hissederek bağlama, org çalabiliyorsa, biçerdöveri niye yapamasın ya da bir otomobili, traktörü niye yapamasın, aynı mantık.’ diye düşündüm. İnsan kendini yetiştiremezse engelliymiş, engelli değilmiş fark eden bir şey olmuyor, engeli insan kendi yaratıyor.”

Eşiyle zorlu yaşamlarını birlikte kolaylaştırmaya çalıştıklarını belirten Yurt, “Zorluklar içinde çocuklarımı yetiştirdim. Büyük oğlum Gazi Üniversitesi Makine Bölümü mezunu. Küçük oğlum da müzik konusunda oldukça yetenekli. Onu Ankara’ya götürdük, Hacettepe Üniversitesini birincilikle kazandı. Şu anda orada eğitimine devam ediyor, kontrbas çalıyor ama çalmadığı müzik aleti yok. Ayrıca TRT Gençlik Korosunda da bağlama çalıyor.” diye konuştu.

– “Birbirimizi tamamlıyoruz”

Zehra Yurt da bütün zorlukları eşiyle beraber aştıklarını söyledi.

Günlerini dolu dolu geçirdiklerini anlatan Yurt, şu ifadeleri kullandı:

“Sabah kalkıyoruz, hayvanlarımızı otlatıyoruz. Ben ev işleriyle uğraşırken, o da motoruyla, biçeriyle uğraşıyor, saz çalıyor. Beraber hayvanların sütünü sağıyoruz, onlardan peynir yapıyoruz. Beraber tarlaya gidiyoruz. Orada işimizi yapıyoruz, geliyoruz. Gören insan kadar kolay olmuyor tabii ki. İki oğlumuz var, tek amacımız onları yetiştirmekti. Tabii arkalarında durmak için de bir şeyler yapmamız gerekiyordu. Buna gücümüz yetti, bunlarla çocuklarımızın arkasında durmaya çalışıyoruz. Onları yetiştirmeye çalışıyoruz. Biz birbirimizi tamamlıyoruz, onun eksikliklerini ben, benim eksikliklerimi de o tamamlıyor. O zaman hayat daha kolay oluyor, zorlukları daha kolay aşıyoruz.”